Vijf weken zijn de elf van Nibbel alweer… Allemaal zijn ze stevig en flink. Ze eten als bootwerkers, de vleesmix is in no time verorberd! Nibbel krijgt nooit de kans om een restje mee te snoepen, alles is in een oogwenk op. Gelukkig voor Nibbel, zit er soms wat vlees op iemand’s snuitje. Dat poetst mama zorgvuldig schoon. Nibbel zelf heeft ook nog steeds enorme honger; een elftal zogen kost de mama veel dus Nibbel eet veel porties per dag. Zelf vindt ze het nog niet genoeg, ze loopt vele keren per dag naar de deur van de bijkeuken, (waar ik de voer) en kijkt dan met een vragende blik achterom, zo van “zullen we nog een hapje van het een of ander halen?…”
Behalve dat de pups enorm groeien, zie je aan alles dat ze zich steeds verder ontwikkelen. Ze kijken niet meer zo ‘glazig’en dromerig uit hun oogjes, maar veel gerichter. De tandjes zijn doorgekomen en hun motoriek is ook verfijnd. Ze houden erg van gezelschap, wanneer ik tussen ze in ga zitten, komen ze van alle kanten aangelopen, klimmen op schoot en pakken zachtjes mijn handen en vingers. Heel gezellig! Ze zijn inmiddels ook niet meer alleen elkaar’s kussentje, om lekker tegen aan te liggen, of er boven op. Ze hebben elkaar nu echt ontdekt. Er wordt gespeeld en een beetje gestoeid, ze slepen met speelgoed en af en toe hoor je een klagelijk gegil. Dan bijt er eentje in een oor of staart van een ander…
Naast de knuffels en ander speelgoed, zijn inmiddels ook de eerste snacks geintroduceerd. Ze snuffelden eerst alleen aan een gedroogd konijnen oortje, maar inmiddels wordt eraan geknabbeld en rennen ze ermee rond. Waar Nibbel zich wonderbaarlijk goed kan beheersen als haar pups de vleesmix eten, is dat met de oortjes toch lastiger… Mama snoept graag een oortje (of twee of drie…) mee. Dat is de bonus als je moeder bent!
De rest van de roedel komt ook steeds meer in contact met de pups. De deur van de puppie kamer staat altijd open, en Nibbel vind het goed dat de andere honden haar kroost bewonderen. Maar ze houdt het wel goed in de gaten! Onze Baguette gaat dagelijks even bij de kleintjes kijken. Met haar bijna 14 jaar, hupt ze nog heel lichtvoeltig het rennetje in, om da alle pups even af te gaan. Snuffels en slobbers deelt ze uit en vaak steelt ze ook een knuffel mee wanneer ze het rennetje weer verlaat. Zelf heeft ze natuurlijk oook pups gehad en haar grote moederhart klopt nog steeds sneller voor babies. Bootsz laat de pups helemaal links liggen. Geen interesse; ’t zijn niet mijn babies en ik ben bovendien een pensionada, lijkt ze te denken. Sooph, net zelf uit de pups, vindt het elftal wel interessant. Maar ze is toch vooral heel erg druk met haar eigen kind, ons Dotje van nu 14 weken. En Dotje vindt de kleintjes even leuk als spannend. Ze staat graag voor het rennetje te kijken, maar erin gaan doet ze (nog) niet. En Keetje en haar dochter Tout kijken vooral of er misschien nog iets lekkers tussen de babies ligt. Keet is ook pensionada en Tout van 3 is nog altijd onze grootste baby (ook al zijn Charlie en Dotje jonger dan zij).
Het elftal vindt de aanloop interessant en gezellig, ze verdringeen zich rond de opening van het rennetje wanneer er bewonderaars langskomen, mensen of de roedel, alles is leuk.
’s Avonds gaan de pups weer in de werpkist terug. Onder groot protest. Ze zijn met z’n elven maar ze maken lawaai voor twintig! Ze gillen dan echt verontwaardigd en soms hoor je zelfs echt ‘wolven-gehuil’ “woewoewoe…!”Dan zitten ze ook echt als een huilende wolf; hoofd achterover, snuit de lucht in… Het zijn echte drama queens, ook al zijn het dan vooral reutjes (8 van de 11). Of misschien juist wel daardoor! Echte huilbabies zijn het dan, wanneer ze naar bed gaan. Die werpkist vinden ze gewoon niks meer, ze zijn nu erg gehecht aan hun rennetje waar ze de dag in doorbrengen. Maar de werpkist is lekker warm met de vloerverwarming aan, en nog steeds groot genoeg.
De kleintjes slapen ook overdag nog heel veel, tussen de speel- en eet-kwartiertjes door. En na bezoek zijn ze uitgeteld! Dat groeien en alle indrukken verwerken, kost natuurlijk ook enorm veel energie.
We zijn over de helft: we kunnen nog drie weken genieten van en met de Nibbeltjes en dat gaan we hier met z’n allen zeker doen!