Diana & Pip · Ons verhaal

Twee verhalen.
Eén liefde voor Labradors.

Wij zijn Diana en Pip. De Labradors brachten ons bij elkaar. Inmiddels delen we ons leven met elkaar én met de generaties honden die uit onze gezamenlijke lijnen zijn voortgekomen.

Een volwassen zwarte Labrador en een zwarte pup liggen ontspannen op hun rug op de houten vloer
Helemaal op hun gemak. Helemaal thuis.

Altijd honden om ons heen.

Diana weet niet beter dan dat ze omringd was door honden. Als kind verbleef ze veel bij haar tante, die eerst teckels fokte en later Labradors. Tussen die honden en hun pups ontstond haar liefde voor het ras. Een liefde die is gebleven.

Ook Pip groeide op met honden. In 1994 kwam de eerste eigen Labrador: Brenda. Met haar ging een lang gekoesterde wens in vervulling. Er volgden jaren van samen trainen, wandelen en leren — en steeds meer Labradors.

Met Brenda bezocht Pip ook scholen voor het snuffelcollege van de Sophia-Vereeniging, om kinderen te leren omgaan met honden. Vanaf 1995 gaf Pip zelf les bij een kynologenclub. Zo groeide bij ons allebei, ieder op een eigen manier, een leven waarin honden een grote plek innamen.

In 2014 kwamen onze verhalen samen.

We leerden elkaar kennen via de Labradors. Wat ons verbond, was er dus al voordat wij samen waren: de liefde voor het ras, het plezier in onze honden en de aandacht voor hun karakter.

In 2014 kwamen we samen en voegden we ook onze foklijnen samen. Ieder bracht eigen honden, ervaring en ideeën mee. Van daaruit zijn we samen verdergegaan.

Inmiddels zijn we generaties verder. We hebben samen een prachtig type Labrador neergezet, met een karakter waar we telkens weer voor vallen. Dat vertrouwde, zachte en onweerstaanbare Labrador-karakter maakt voor ons het verschil. Want hoe mooi een hond ook is: je deelt vooral je leven met wie die hond is.

Een zwarte Labradorpup krijgt een kus, buiten tussen het groen
En toch worden we iedere keer weer verliefd.

Een huis vol Labradors. Ons leven samen.

Onze honden horen bij ons gezin. Ze wonen bij ons in huis, liggen op de bank, gaan mee naar buiten en zoeken aan het einde van de dag hun vertrouwde plek dichtbij ons.

Het mooie aan een roedel is dat jong en oud samenleven. De oudjes brengen rust en ervaring, de jonge honden zorgen voor leven in de brouwerij. In een pup herkennen we soms een blik, een houding of een gewoonte van een eerdere generatie. Juist die herkenning maakt het zo bijzonder om al die jaren met onze lijnen verder te gaan.

Iedere hond heeft een eigen karakter en een eigen plek in ons hart. En iedere generatie voegt weer iets toe aan ons gezamenlijke verhaal.

Een knuffel van een bruine Labrador tijdens het werk bij Keetjes
Ook tijdens het werk is er altijd ruimte voor een knuffel.

Een steen met een wens.

De naam Wishstone komt uit de tijd dat Pip op Vancouver Island in Canada woonde. Tijdens wandelingen langs het strand waren daar bijzondere kiezels te vinden: donkere stenen met een lichte cirkel. Volgens het verhaal mag je een wens doen wanneer je zo’n steen vindt.

Die stenen kregen een plek in huis. Wishstone werd de naam die nu bij ons gezamenlijke leven met Labradors hoort.

Diana & Pip

Uit ons leven

Dit is Wishstone.

Meer foto’s ↗
Een gele Labradorpup wordt vastgehouden
Altijd dichtbij.
Een Labrador zit naast een persoon op de bank
Samen op de bank.
De Labradors liggen ontspannen bij elkaar
Een huis vol familie.