Het gaat goed met Nibbel en haar elftal! De kleintjes groeien voorspoedig, de oogjes zijn open en ze zetten voorzichtig hun eerste stapjes in de werpkist. Ze zijn vandaag 17 dagen oud en ik heb ze net hun allereerste flesje gegeven. Tot nu toe zijn ze alle 11 puur op Nibbel ’s melk gegroeid. Onvoorstelbaar, dat 11 pups in 2,5 weken ALLEMAAL 1 kg gegroeid zijn! Dat is dus 11 kilo in 17 dagen! Ze wogen rond de 400 gram bij de geboorte en ze zijn nu iets meer of minder dan 1,5 kilo…
Nibbel heeft 10 tepels, dus elke keer dat er gedronken wordt, moet er eentje (even) geduld moet hebben. Dat valt niet mee, het zijn natuurlijk wel echte laabjes! Zo mooi om te zien dat iedereen toch gelijkmatig groeit. Als ik erbij zit, wissel ik halverwege de melkgift even degene die buiten de boot valt met een broertje of zusje dat al wat melk gedronken heeft, maar Nibbel zoogt ook vaak zonder dat ik er boven op zit, en er blijft niemand achter in gewicht.
De pups zijn inmiddels ook zo ervaren dat ze weten dat de voorste twee tepels minder melk geven dan de overige. Logisch, de kleinste zijn het eerste leeg. En dus zien we gebeuren wat er bij bijna ieder nest gebeurt rond de 14e dag: niemand wil meer die voorste tepels… Ik probeer het wel elke keer, maar zodra ik een pup aan de voorste tepels wil leggen, laat die meteen los. Het pupje zegt nog net niet “He balen, deze wil ik niet!”, maar de non- verbale communicatie en body language is overduidelijk: die willen ze niet. Het hoofdje draait dan meteen naar links, naar de tepel ernaast. Maar die is dan al bezet. Klein als ze zijn, weten ze daar ook raad mee: met je hoofdje tegen je broertje of zusje aanduwen en strak langs de boezem van mama vooruit proberen te komen, om zo de andere pups van de tepels af te duwen… De broertjes en zusjes zijn natuurlijk helemaal niet van plan de door hen bemachtigde tepel los te laten! Gevolg is dat er NOG gulziger gezogen wordt en er kleine piepjes van vezrzet klinken… Eigenlijk zijn er dus telkens 3 pups niet helemaal tevreden als Nibbel ligt te zogen…
Het is een drukte van jewelste wanneer mama gaat liggen om haar kroost te voeden. De slapende kleintjes worden dan wakker en zijn meteen in rep en roer. Alarm!!! Melk-alarm!!! Wie het eerste bij de tepel is, begint meteen gulzig te sabbelen en de melkkliern te masseren (om de melkgift op gang te brengen). Met een beetje pech, word je bijna verpletterd door een broertje of zusje en verlies je je plekje aan de ‘bar’, maar er is geen tijd om bij de pakken neer te gaan zitten; snel op zoek naar een andere tepel! Het is echt een geweld, die elf op tepel-jacht… Survival of the fittest. En ze zijn alle elf the fittest!
Nibbel laat het allemaal gebeuren, ze geeft ergens nog een liefkozende slobber en gaat liggen snurken. Als de melkgift op gang is, stoppen de pups allemaal tegelijk met het masseren van de borst. Hun voorpootjes staan dan stil tegen de borst, de puntjes van hun staartjes gaan een beetje trillen en je kan ze horen slikken… Klok-klok-klok… Van het ene op het andere moment heerst er een serene stilte. Er wordt met enorme aandacht gedronken.
Zodra de melkgift voorbij is, begint de onrust opnieuw, alleen minder heftig. De voorste tepels zijn het eerste leeg, de achterstet, grootste borsten hebben het langste melk. Van voor naar achter zie je de pups weer in beweging komen. Want Nibbel heeft vrijwel altijd twee melkgiften vlak achter elkaar en dat weten haar pups ook. Dan begint het masseren van de melkklieren weer opnieuw, totdat de melk weer gaat stromen en ze weer met grote overgave gaan drinken.
Daarna begint Nibbel met haar poetswerk; iedere pup wordt zorgvuldig onder handen genomen. Op de een of andere manier weten de moeders altijd precies wie er nog gewassen moet worden en wie al ‘klaar’ is. Wat is de natuur toch een wonder…
De pups, met hun buikjes vol, zoeken dan een plekje om gelukzalig uit te buiken. Moe van alle inspanningen en voldaan, ligt het hele elftal dan weer te slapen.
Dit herhaalt zich keer op keer, en Nibbel bepaalt het ritme. Ik hoef haar niet te sturen, ik hoef haar niets te vertellen, ze weet zelf veel beter dan ik wat en wanneer ze weer in actie moet komen. En tussendoor komt Nibbel gezellig even buurten in de kamer bij de rest, of kuiert ze door de tuin met ons kleine Dotje van 11 weken, dochter van Sooph. Heel stiekem probeert Dotje ook nog wel eens een slokje melk te stelen van Nibbel, maar dat mag natuurlijk niet van ons! Van Nibbeltje wel, hoor, die kijkt alleen een beetje verbaast wanneer Dotje watertandend aan haar tepels snuffelt. Nibbel is niet zo moeilijk; elf of twaalf, wat maakt het uit, lijkt ze te denken.
En verder kijkt Nibbel me 100 keer per dag met haar lieve bruine ogen doordringend en vragend aan, hoopvol kwispelend, met haar snuit in de richting van de bijkeuken wijzend. Want ze heeft honger als een paard! Logisch, want een elftal in ruim 2 weken 11 kilo laten aankomen, kan alleen wanneer mama kan eten voor minstens TIEN!
(Van het flesje krijgen alle pups een beetje, als extraatje naast mama’s melk. Er is weinig zo gezellig en lief als samen met een moederhond in de werpkist de kleintjes voeden!)
