Gisteren heeft papa Charlie zijn elf kids voor de eerste keer besnuffeld! Dat vond hij geweldig!
Om te fokken heb je papa’s nodig, maar niet elke fokker heeft de papa zelf in huis. Wij wel en dat is een bewuste keuze. Want een reu is zo gezellig en trouw en altijd vlakbij je. En daar waar de meeste teefjes zelf ‘meedenken’, doet een reu gewoon wat je van hem vraagt. Geen ge-“ja maar het kan ook ZO!”.Wij houden van labradors, jong en oud, reu en teef. Ze hebben allemaal hun eigen energie en kwaliteiten en juist de diversiteit en ieders eigen-heid vinden we zo prachtig.
Als ik achter mijn laptop zit, ligt het hoofd van een reu op mijn voet. De meiden liggen in mijn buurt, op de bank of in de mand, de jongens liggen steevast vlak naast me. Dat is al 19 jaar zo; zo lang als er reuen in mijn leven zijn. Ollie, Tessel, Louis, Pernod en nu Charlie… Door de jaren heen waren het andere hoofden op mijn voet, maar altijd waren het de jongens. Stuk voor stuk trouwe makkers, grote gezellige goedzakken.
Natuurlijk vergt het hebben van reuen en teven in een huis wat van je als fokker. Vooral wanneer je, zoals wij, je honden gewoon gezellig in huis hebt, zonder hokken, zonder rennen. Want teefjes worden loops en dan is het oppassen geblazen. Gelukkig is dat maar een paar keer per jaar zo. Want dat zijn (voor de jongens in ons huis) niet de leukste dagen.
De hormonen gieren dan door de lucht, want wanneer er een dame loops is, volgt de rest vanzelf… Charlie is sinds oktober de enige man in huis en dus is hij deze dagen alleen. Samen in de woonkamer is even niet mogelijk. Alleen met Dotje kan hij spelen en knuffelen, bij alle andere dames krijgt hij nu te veel ‘gevoeletjes’… En niet hij, maar WIJ bepalen het fok-programma:)
Om zijn leven ook in tijden van loopsheid leuk te houden, gaat hij extra veel mee op pad. Zo kan hij zijn zinnen verzetten en zijn energie kwijt. En straks wordt alles weer gewoon gezellig, want loopsheid gaat gelukkig weer voorbij!
Gister hadden wij een verrassing voor Charlie: hij mocht op bezoek bij zijn kroost! Tot nu toe had hij ze alleen nog maar geroken. Hij staat steeds te dralen bij de deur van de puppiekamer en de was van de pups wordt door hem ook met grote aandacht en toewijding besnuffeld. Natuurlijk niet omdat het dit keer ZIJN pups zijn, maar gewoon omdat het anders ruikt. En anders is spannend!
Voorzichtig besnuffelde hij de kleine zwarte bolletjes… Zwieperdezwiep deed zijn staart! Hij snuffelde, deelde slobbers uit en liep van de ene naar de andere pup. Helemaal blij werd hij ervan! Het was geweldig om te zien hoe hij zorgvuldig en aandachtig met zijn lieve snoet voorzichtig de kleine zwarte schatjes langsging, terwijl hij zachte blije geluidjes uitbracht…
En over geluid gesproken… dit elftal is heel vocaal, of te wel, ze maken veel geluid! Wanneer ze honger hebben of moe zijn of te warm, ze blaffen kleine blafjes, soms bevelend, soms klagelijk, soms vrolijk… Het zal het franse bloed wel zijn, dat ze van papa Charlie hebben meegekregen…Temperament!
Het elftal liet de papa-liefde over zich heen komen, ze hadden duidelijk door dat deze grote beer niet mama was, en dus was hij niet zo interessant. Want voor pups van drie weken is mama de hele wereld. En mama is melk en bij laabjes gaat de liefde door de maag… Maar papa-dag houden we erin!
