De wereld van Nibbel’s elftal is vergroot, grenzen zijn verlegd. Sinds dinsdag zijn de pups overdag niet meer in de werpkist. Ze hebben een ruimere residentie betrokken, met uitzicht!
In de werpkist is er voor de pups niet veel te zien. De randen zijn daarvoor te hoog. Ook is de ruimte beperkt en zeker met z’n elven EN een lieve mama die ook graag uren in de kist tussen haar pups ligt. Dus de tijd was er rijp voor:ze zijn verhuisd naar een rennetje voor de werpkist. De hekjes hebben openstaande deurtjes zodat Nibbel erin en eruit kan. Voor de pups zijn de drempels van de hekjes te hoog om eruit te komen.
De deur van de puppiekamer staat open, en de rest van de roedel heeft inmiddels ook bij de kleintjes van Nibbel gekeken. Gekeken, dat ze een blik naar binnen werpen vindt Nibbel geen probleem, maar ze gaat wel voor de opening van het rennetje staat wanneer een van onze meiden de kamer binnengaat. Niet dat onze lieve Nibbel iets zou doen, maar haar lichaamstaal is duidelijk: “Respect, dit is MIJN elftal!” Voorlopig houdt de rest van onze hondjes dus nog even afstand van de pups. De komende weken zal Nibbel’s beschermende gedrag vanzelf afnemen, dat is de natuurlijke ontwikkeling, en dan komt er vanzelf meer interactie met de tantes, overgrootmoeder en oudtantes van Nibbel’s kleintjes. Zo gaat dat altijd.
In eerste instantie vonden de kleintjes de verhuizing uit de werpkist in het rennetje helemaal niets! In het rennetje liggen vetbedjes net als in de vertrouwde werpkist, maar er ligt ook zeil en dat voelt heel anders aan je pootjes! Ze kruipen dichtbij elkaar, als een grote zwarte vlek op de grond, klagelijk piepend. Nibbel staat erbij en kijkt het aan. Ze wordt niet zenuwachtig van het geklaag van haar kinderen, ze weet dat er niets aan de hand is. Groter worden gaat met stapjes en grenzen verleggen is in eerste instantie nou eenmaal een beetje spannend. Maar de vrijheid ligt buiten je comfortzone en met haar sterke moeder instinct, voelt Nibbel dit kennelijk ook:)
De nieuwsgierigheid wint het (zoals bij elk nest) van de onwennigheid. Na een poosje verspreidt het elftal zich door de ruimte. Sommigen kruipen op hun grote vriend Olifant, anderen zoeken een lekker hoekje en ook het op zijn kant staande mandje wordt verkend. Dat is een beschut plekje waar het heerlijk op je rug liggen is, zo blijkt. Op hun rug liggen doen ze allemaal graag; meestal liggen er een boel roze buikjes omhoog als ik de kamer binnenkom.
Lieve Nibbel spendeert de eerste dag extra veel tijd tussen haar pups. Niet alleen om te zogen en te poetsen, ze ligt gewoon graag tussen haar kuikens en deelt dan links en rechts liefkozende slobbers uit. Ze lijkt te voelen dat haar kinderen haar door de verandering extra nodig hebben. De kleintjes beklimmen haar en liggen tegen haar aan; mama heeft een grote fan-club!
Net zoals bij elk ander nest, vinden de pups na twee dagen overdag in het rennetje te hebben doorgebracht, de werpkist niet meer goed genoeg. Er klinkt elke avond wanneer ik ze terug zet in hun vertrouwde ‘hol’ een enorm gekwetter, gegil en gejank. De Nibbeltjes zijn namelijk enorm vocaal! En ze zijn natuurlijk ook met een heleboel! Maar wanneer mama dan even bij ze in de kist springt en ze nog een slaapmutsje warme melk geeft, zijn de kleintjes te moe en te tevreden om nog te piepen. Dan liggen de babies lekker te snurken, veelal op hun ruggetjes; belly button up! Het leven is nu al een avontuur!
